ページ3:

Part 1
ภาษาไทย เรื่อง พระอภัยมณี เนื้อหาค่อยๆอ่าน
พระอภัยมณีเป็นผู้ชายรูปงามที่อาศัยอยู่ในถ้ำเป็นเวลานานกับนางผีเสื้อสมุทร
ถึง 8 ปี จนกระทั่งมีลูกชายซึ่งมีมีลูกตาคล้ายมาภัยมณีมากแต่มีดวงตาสีแดง
คล้าย พระอาทิตย์มี พละกําลังมากและมีเขี้ยวคล้ายนางผีเสื้อสมุทรผู้เป็นมารดา
พระอภัยมณีรักลูกมากเ ลงจากเป็นลูกที่สืบเชื้อสายจึงไม่ได้รังเกียจจึงตั้ง อ
ให้เหมือนมนุษย์ว่าสินสมุทร เฝ้าเลี้ยงดูจน สินสมุทรอายุ 8 ปีพระอภัยมณี
ก็ได้ถอดแหวน ผ้าคาดเอวและสอนเป่าปี่โดยสอนเพลงต่างๆจนสินสมุทร
ชำนาญวันหนึ่งนางผีเสื้อสมุทรออกจากถ้ำหาอาหารจากปลากระโห้โลมาและ
จระเข้กินอย่างสำราญ
สินสมุทรใกล้ชิดพ่อมากกว่าแม่สินสมุทรจึงรักพ่อมากกว่าเพราะ พ่อไม่ดุเหมือน
แม่วันนึงพระอภัยมณีนอนหลับสินสมุทรวิ่งเล่นอยู่ในถ้ำเห็นแผ่นหินติดปากถ้ำอยู่
ไม่รู้ว่าหนักหรือเบาจิงลองพลิกแผ่นหินดูปรากฏว่าเปิดได้เห็นหาดทรายทะเลป่า
ไม้ซิ่งสินสมุทรไม่เคยเห็นมาก่อนคิดว่าคงน่าสนุกเป็นอย่างมากจึงออกจากถ้ำาไป
เล่นทรายและกระโดดลงน้ำในมหาสมุทร
ด้วยความที่เป็นลูกนางผีเสื้อ ง า าได้ทั้งวันโดยไม่โผล่เลยก็ได้ยิ่ง
อยู่ในน้ำนานยิ่งมีพลังสินสมุทรไร่ ปลา พบฝูงเงือกกลิ้งถลาง คิดว่า
ทำใม คนถึงมีหางเหมือนปลา
สินสมุทรถามแต่เงือกไม่ได้ตอบจึงจับไล่เงือกพอจับได้ก็สงสัยว่าคือปลาอะไร
สินสมุทรจึงลาก มหาดรูปร่างประหลาดมีหูและตาแล้วเข้าไปในถ้ำ
เมื่อถึงถ้ำก็เรียกพ่อพระอภัยมณีตื่นขึ้นมาแล้วไถ่ถามว่าเมื่อกี้เห็นลูกเล่นในถ้ำแล้ว
เลือกมาจากไหนสินสมุทรจึงเล่าความจริงทุกอย่างให้ฟังพ่อจึงบอกว่าแม่ผีเสื้อถ้ารู้ว่า
สินสมุทรมีแรงมากนางคงกลัวที่จะพาพ่อหนีอาจจะโกรธจนกินเราเป็นผงฝุ่นเราอาจ
ตายได้สินสมุทรไม่เข้าใจเลยถามความจริงจากบิดา

ページ4:

กราบไหว้ขอความปรานีค่อยค่อยขยับร่างกายแล้วกราบทูลขอชีวิตจากพระ
พระอภัยมณีก็เล่าความตั้งแต่ต้นพระภัยมณีเล่าทั้งน้ำตาแม่เจ้าผีเสื้อสมุทรเค้า
ลักพาตัวพระบิดามาจนกำเนิดเจ้าได้ 8 ปีแล้วที่ไปเปิดประตูถ้าแม่เจ้าเห็น
เราก็ไม่รู้ว่าชีวิตเราจะมีชะตาอย่างไรเมื่อสินสมุทรได้ฟังเรื่องราวก็คลายความ
สงสัยได้แต่ร้องไห้เสียใจที่แม่เป็นยักษ์ฝ่ายเงือกฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องจึง
อภัยมณีลูกของท่านฉุดเราขึ้นมาเหมือนหนังจะแตกสลายครอบครัวก็
พลัดพรากเหลือ เพียงร่างกายเกือบไม่รอดแล้วเงือกบอกว่าพระอภัยมณีก็ถูก
ลักพาตัวมาคงทุกข์ใจเหมือนกันจงขอความช่วยเหลือซึ่งปากถ้ำถูกทำลาย
หมดแล้วจึงให้สินสมุทรยกมาตั้งไว้ที่เดิมแล้วรับปากว่าจะลบต้องลอยทรายที่
ปากถ้ำาเนิ่อหลวงตานางผีเสื้อสมุทรเหมือนเดิมเมื่อพระอภัยมณี งคําพูดของ
นางเงือกก็สงสารเห็นนางเงือกรู้จักเจรจาให้คุยต่อกันสักนิดแล้วค่อยไปซึ่ง
ชวนคุยปรึกษาว่าตนจะหนีนางผีเสื้ออยู่แต่ไม่รู้จะไปทางใดนางเงือกคงจะรู้
เส้นทางดีพอจะบอกได้หรือไม่นางเงือกว่าพระพรมณีแล้วบอกแก่พระอภัยมณี
ว่าย่านนี้ชื่อว่าอโนมารอยู่ใกล้กับสีทันดร ซึ่งเป็นเขตของนางผีเสื้อสมุทรส่วน
ทิศเหนือจรดถึงภูเขามหิงษะ ทิศใต้จรดถึงเกาะแก้วพิสดารต้องเดิน
ทาง7เดือนถึงจะไปที่นั่นระหว่างทางไม่มีบ้านผู้คน มหาสมุทรนี้ก็ลึกมากจะ
เห็นแต่เรือสำเภาจากเมืองลังกาที่ผ่านมาในบางปีหากเรือแตก นางเงือกก็จะ
ได้ คนนําไปเป็นคู่จึงทำให้รู้ว่าตนรู้ภาษามนุษย์เพราะปู่กับย่าก็เป็นมนุษย์
เช่นกันปัจจุบันเงือกมีอายุ 580 ปีแล้วถ้าหนีนางผีเสื้อสมุทรที่มีมนต์แก่กล้า
อาจหนีไม่มันเพราะเส้นทางไกลแต่โยคีท่านหนึ่งอายุเป็น 1000 ปีอาศัยอยู่ที่
เกาะแก้วพิสดารกินเผื่อกินผลไม้เป็นอาหาร
พวกแขกฝรั่งและชาวอังกฤษที่เรือแตกต่างอยู่อาศัยเป็นสำนักจำนวนมากเพราะ
โยคีเป็นผู้มีเวทมนตร์คาถาปรับพูดผิดได้หากเพณีพระอภัยมณีจะไปพึ่งพระโยคี
คงปลอดภัยแน่วันหนึ่งหากมีเรือสำเภาใครผ่านมาก็จะได้ขอโดยสารกับบ้าน
เมืองได้เส้นทางไกลกว่า 100 โยชน์ และมีอุปสรรคลำบากมากมาย

ページ5:

แต่ถ้าเลือกจะให้เงือกมาหนีจริงๆก็ต้องใช้เวลาเดินทางนานถึง 7 คืนเลยทีเดียว
แต่กำลังของนางผีเสื้อสมุทรเหมือนปลาวาฬใช้เวลาแค่ 3 วันเท่านั้นนางต้อง
ตามมาทันแน่ต้องหาวิธีล่วงน้ำเข้าป่าเพื่อถ่วงเวลาจะขออาสาโดยไม่เกรงกลัวว่า
ตนจะตายถ้าอย่างไรแล้วขอพระอภัยมณีคิดให้รอบคอบว่าทำอย่างไรหากตกลง
ปลงใจอย่างไรก็ให้สินสมุทรไปบอกตนที่หาดทราย
Part 2
พระอภัยมณีรู้สึกสบายใจขึ้นแล้วบอกเงือกช่วยทำตามคำมั่นไว้ซึ่งลูกชายข้าที่ทำ
ผิดไปท่านอย่าโกรธเลยแล้วสั่งให้สินสมุทรปัดปากท่องไว้อย่างเดิมและขอขมา
ลาโทษในสิ่งที่ตัวเองทําแล้วอุ้มจูงเพราะเงือกออกไปที่ชายหาด
เพราะพระอภัยมณีถึงปากถ้ำ เห็นมหาสมุทรก็คิดถึงน้องชายจนน้ำตาไหลจาก
นั้นก็ให้สินสมุทรปิดปากถ้ำไว้อย่างเดิมฝ่ายนางผีเสื้อหลังจากหากินแล้วก็หา
ผลไม้ต่างๆกลับมามายังถ้ำเห็นหินติดอยู่หน้าถ้ำจึงกลายร่างเป็นหญิงสาวสวย
แล้วเข้ามาในถ้ำแล้วเห็นพระอภัยมณีกับสินสมุทรเลยวางผลไม้พระอภัยมณีก็
หยิบกินกับสินสมุทรตามประสาพอตกดึกพระภัยมณีก็กอดนางผีเสื้อทำเหมือน
รักแต่ในใจคิดหาวิธีหลอกล่อนางยักษ์เมื่อไม่เห็นช่องทางก็เลยคิดหนักจึงกอด
ลูกน้อยให้หายเหงาแล้วหลับไปฝ้ายนั่งผีเสื้อสมุทรเมื่อจะใกล้จากพระภัยมณีก็
นอนไม่หลับพลิกตัวไปมากังวลใจจนถึงเช้าแล้วเผลอฝันว่าเทวดารักษาเกาะมา
ผังถ้ำของนางพังยับเยินเอาค้อนเหล็กขนาดใหญ่ทุบตนแทบใจตายควักลูกตา
ของนางแล้วก็เหาะหายไปนางผีเสื้อกลัวจนตัวสะดุ้งตื่นแล้วรีบไปหาพระอภัย
มณีเล่าความฝันให้พระอภัยมณีฟังว่าไม่เคยฝันเช่นนี้มาก่อนช่วยทำนายว่าฝันนั้
เป็นฝันดีหรือฝันร้าย
พระอภัยมณีเมื่อได้ฟังก็คิดว่า นางผีเสื้อสมุทรฝันนั้นพระองค์เองจะหนีเลย
สามารถหนีรอดได้แต่ตัวหนังผีเสื้อสมุทรจะได้รับอันตรายจึงเห็นว่าได้โอกาส
แล้วที่ตนจะหนีจึงแกล้งบอกว่าฝันของนางผีเสื้อสมุทรอยู่ในตาราท่านบอกว่า
เทวดาที่ฝันเห็นคือพยายมจะมาเอาชีวิตของนางผีเสื้อสมุทรแล้วพระพระอภัยมณี
ก็แกล้งบีบน้ำตา

ページ6:

ถ้าเกิดไม่มีนางผีเสื้อสมุทรตัวเองก็จะไม่มีที่พึ่งอาศัยที่ไหนอีกจึงต้องกอดศพร้องไห้
ตายด้วยกันทางที่จะสะเดาะเคราะห์เพื่อลดความรุนแรงลงก็พอมีคล้ายกับการวอนขอ
ชีวิตจากพระยายมราชแต่กลัวนางผีเสื้อสมุทรจะทํานางผีเสื้อสมุทรก็เชื่อแล้ว ขอให้
พระอภัยมณีทำนายฝันให้ตามตำราเพื่อช่วยเหลือนางพระอภัยมณีเห็นว่าเข้าทางแล้ว
แล้วจะกลับมาไม่ต้องอะไรอาวรณ์และนางก็ กราบลาพระอภัยมณีและปลอบสิน
วิธีสะเดาะเคราะห์คือให้ไปอยู่ที่ตีนเขาแล้วอดข้าวเป็นเวลา3วัน3คืนแล้วก็จะรอด
ปลอดภัยหน้าผีเสื้อสมุทรเชื่อจึงไปบำเพ็ญติลที่ป่า
นางผีเสื้อสมุทรบอกว่าฝากดูแลสินสมุทรนางจะอดใจรอให้ครบสามวันสามคืน
สมุทรสั่งสินสมุทรห้ามดื้อกับพ่อมิฉะนั้นแม่จะมาติสินสมุทรก็ก่อสงสารและ
อาลัยแม่ไม่ได้เพราะรู้ว่าพ่อจะพาหนีจึงเป็นห่วงแม่จากนั้นก็กราบลาแม่พระอภัย
มณีแซ๊งกลบเกลื่อนและแกล้งห้ามด้วยการถามว่าไปทำไมในป่า ให้อยู่เป่าปี่ตั
เกราะกับพ่อนางผีเสื้อก็แปลกใจว่าทำไมลูกชายถึงห่วงหาแต่พระอภัยมณีปลอบ
ลูกชายก็หายสงสัยนางจึงรีบออกไปนอกถ้ำเพื่อบำเพ็ญศิลป์ภาวนาพระอภัยมณี
กับสินสมุทรหยิบเอาปี่และผ้ามาผูกเตรียมออกจากถ้ำพระอภัยมณีให้สินสมุทร
พลักแผ่นหินลัมแล้วจึงรีบออกไปข้างนอกโดยเดินเรียบชายหาดเสียงคลื่นก็ดัง
ครั้นโครมฝ่ายเงือกนึกถึงพระอภัยมณี พ่อเงือกก็บอกลูกเมียว่าจะไปคอย พระ
อภัยมณีตามที่สัญญาไว้แล้วจะรีบออกเดินทางจากวังพอมาถึงก็พอพระอภัยมณี
กับสินสมุทรอยู่ก็มาลูกเมียขึ้นฝั่งแล้ว มถวายบังคม
พระอภัยมณีเห็นเงือกน้อยดูงามตาผิวพรรณสะอาดสะอ้านแล้วนึกเสียดายพระอภัย
มณีจิงพูดกับพ่อเงือกว่าสมกับสัจจะที่ให้ไว้ตอน เราลวงนาง ผีเสื้อไปอยู่กลางป่า
แล้วก็ช่วยเมตตาพาเราไปส่งที่เกาะที่มีฤๅษีที่มีวิชาแก่กล้าด้วยแล้วระหว่างทางนั้น
สัตว์ร้ายที่อยู่ระหว่างทางจะทำอย่างไรดีพ่อเงือกยกมือไหว้บอกพระอภัยมณีว่าจะให้ข
บนบ่าส่วนสินสมุทรก็ให้ขี่เมียข้าสินสมุทรมีเชื้อสายนางผีเสื้อสมุทรกลิ่นกายคล้าย
แม่ก็จะไม่กล้ามีสัตว์ร้ายตัวใดมาทำร้าย
พระอภัยมณีสอนสินสมุทรว่าก่อนจะขึ้นขี่บนบ่าเงือกให้รู้จักขอขมาลาโทษ
ก่อนแล้วเงือกก็มาทั้งสองออกเดินทาง

ページ7:

พระอภัยมณีกำลังเพลิดเพลินกับการดูหมู่ปลาและฉลามว่ายไปตามสายน้ำเรื่อยเรื่อย
ปลาฉลาดอยู่คู่ฉากไม่ไปไหนและพ่นฟองอากาศจนเป็นละอองฟองฝูงฉลามจึงแฝง
ตัววนบางตัวก็ยุดพ่นฟองอากาศบางตัวก็ดำลงน้ำกระทู้เรียงเคียงปลากระโห้พากัน
บอกหันสะบัดลอยเป็นฝูงกลางกระแสปลามังกรตัวรอดถอดปลามังกรอีกตัวเพื่อแฝง
ตัวขึ้น บนบนน้ำฝูงม้า ก็พากันไปเล่นน้ำตะเพียนทองว่ายนํ้าเกลื่อนกลาดดูเพลิน
เห็นป่าเขาเขียวชะอุ่มเลี้ยวซ้ายก็เห็นมหาสมุทรสุดสายตาไปทางขวาก็เห็นควันฟุ้ง
กระจายเลี้ยวไปมองพระอาทิตย์ที่ซ่อนในกลีบเมฆให้ความรู้สึกวิเวกหวาดกลัวฟัง
เสียงคลื่นยิ่งรู้สึกทรมานเย็นท้องฟ้าทะเลมืดมัวพระอภัยมณีจึงห้ามไม่ให้เงือกเดิน
ทางต่อเดี๋ยวจะมีลมพายุ เห็นเกาะตรงไหนก็ให้หยุดพักจะได้มีแรงเรา ได้หนีมาไกล
แล้วกลางวันค่อยเดินทางต่อ
Part 3
เงือกบอกพระภัยมณีไม่ให้ประมาทเพราะถ้านางเงือกไหวตัวรู้ทันจะออกตามทัน
แล้วจะพากันตายหมดซึ่งนางเงือกนั้นจะมองเห็นได้ดี ตอนกลางคืนถ้าตอนกลาง
วันตาจะมัวเลยจะอาศัยเดินทางในตอนกลางคืน
ท่ามกลางเสียงลมพายุและเสียงคลื่นเงือกก็แบกพระอภัยมณี ขันหลังว่ายนํ้าอย่าง
เร่งรีบแม้เวลาจะเปลี่ยนไปเป็นตอนกลางคืนก็ไม่สามารถหยุดพักพอถึงตอนเช้าก็
แวะไปที่เกาะแห่งหนึ่งหาผลไม้ให้พระอภัยมณีกินแล้วก็หาอาหารกินตามเคยแล้ว
เร่งพากันเดินทางต่อผีเสื้อสมุทรนั้นเชื่อคำอุบายของพระอภัยมณีไปนั่งบำเพ็ญศิลป์
อยู่ที่เชิงเขาต้องอดอาหารอดนอนเป็นเวลาสามวันก็หมดแรงเกือบตายแต่ก็ฝืนใจ
ไหวอีกทั้งอ่อนแรงแบบทรงตัวไม่อยู่หลังจากทำตามที่พระภัยมณีบอกจนครบสาม
วันนางผีเสื้อสมุทรก็ได้เดินโซซัดโซเซกลับระหว่างทางก็เก็บผลไม้ในใจคิดแต่
ผัวพอถึงหน้าปากถ้ำก็เห็นปากถ้ำเปิดอยู่ก็ตกใจรีบวิ่งเข้าไปดูข้างในมองไปก็ไม่
เห็นมีใครเลย
มองหาปี่พระภัยมณีก็ไม่เห็นนางผีเสื้อรู้ได้ทันทีเลยว่าทั้งสองคนนั้นหนีไปนางโมโห
จัดทุบ อกร้องไห้ฟูมฟายบนรำพึงรำพันถึงลูกผัวตัวเอง

ページ8:

นางบ่นว่าผัวจะรู้ไหมเหมือนควักหัวใจไปร้อนรุ่มดึงโดนไฟแผดเผาช่างไม่
เห็นใจกันบ้างเลยตลอดแปดปีที่ผ่านมาเคยร่วมเรียงเคียงหมอน กันมาไม่
เห็นใจกันบ้างเลย เสียแรงที่เฝ้าทะนุถนอมแต่ใจดำกับน้องจริงๆแล้วนางก็หลับ
ไปคู่นิงแล้วสะดุ้งตื่นร้องเรียกหาลูกตัวแต่ก็ไม่เจอใครเหมือนตัวจะสั่นด้วยความ
โกรธแค้นจึงทําให้เกิดแรงอาฆาตครุ่นคิดว่าใครกันเปิดปากถ้ำา ได้ยักษ์หรือผู้
ถึง ได้ไม่เกรงใจกันเลยสักนิดถ้าจับได้เมื่อไหร่จะหักคอกินให้เหมือนหมูหลัง
จากรำพึงรำพันอยู่คู่หนึ่งก็ออกจากถ้ำกระโดดลงมหาสมุทร ผุดดำว่ายหาผัวของ
ตนเจอแต่สัตว์น้าก็จับกันอย่างชุลมุนแล้วก็ตะโกนร้องหาผู้ผีปีศาจแล้วถามว่า
พวกมึงอยู่แถวนี้เห็นมนุษย์สองคนผ่านมาแถวนี้ไหมฝ่ายพวกผีที่อยู่ทิศใต้บอด
นางผีเสื้อสมุทรไปว่าเห็นเงือกพามนุษย์ไปทางทิศใต้ตั้งแต่เมื่อวานจะตามไป
แต่ก็ตามไม่ได้เพราะเด็กไม่กลัวผีแต่พวกนั้นก็รีบร้อนที่จะเดินทางมาก หลังจาก
นางยักษ์ได้ยินก็โกรธมากออกไปในมหาสมุทรด้วยความโกรธแค้นทําลายทุก
อย่างที่ขวางหน้าและรับไปตามหาโดยไม่หยุดยั้งฝ่ายพระอภัยมณีกับเงือกที่หนีมา
ได้ถึงฟ้าคืนได้ยินเสียงสนั่นหวั่นไหวทางด้านหลังพระอภัยมณีจึงถามเงือกว่าเสียง
อะไรดังสนั่นหวั่นไหวพายุ ไม่มีคลื่นก็ไม่มีเลือกได้ยิน พระยม ถาม รู้อยู่แก่
ใจว่ามันคืออิทธิฤทธิ์ของนางเงือกที่กำลังจะตามมาจึงบอกพระอภัยมณีว่าเสียงที่
ท่านได้ยินคือเสียงนางเงือกกำลังตามมาถ้าหนีไม่ทันคงตายกันวันนี้เสียงสิน
สมุทรที่ได้ฟังที่พระภัยมณีพูดก็หัวเราะแล้วบอกกับพระอภัยมณีว่าให้พ่อ ไปก่อน
เถอะแล้วข้าจะห้ามแม่ไว้เองแล้วจะตามพ่อไปห่างช่างพูดแล้วก็กระโดดลงน้ำพระ
อภัยมณีพูด ไม่ฟังแล้วเที่ยวบปลาอินทรี ลอยคออยู่ในมหาสมุทร
พระอภัยมณีได้ยินก็รู้สึกเสียใจแต่ด้วยความเป็นกษัตริย์ก็จึงสู้ถึงจะตายเป็นผีก็
ยอมจึงบอกนางเงือกว่าส่งค่าแค่นี้พอพวกท่านจงหนีไปเถิดพระภัยมณีบอกสิน
สมุทรว่าตัวพ่อขอตายอยู่ที่นี่แล้วก็หันไปสั่งเสียสินสมุทร นางผีเสื้อสมุทรว่ายน้ำ
ติดตามพระอภัยมณีและสินสมุทรด้วยความเหน็ดเหนื่อยและหิวแทบจะสิ้นชีวิต
กระทั่งผ่านไปไปได้สามวันก็ตามทันเห็นพระอภัยมณีและสินสมุทรอยู่ไกลออก
ไปลิบๆจึงเร่งว่ายนํ้าให้ตามไปถึงตัวทั้งคู่

ページ9:

ตาเงือกที่แบกพระอภัยมณีก็หมดแรงแต่ต้องว่ายน้ำไปต่อจะหยุดพักก็กลัวนาง
ผีเสื้อสมุทรตามทันจึงฝากลูกสาวพาภัยมณีหนีไปตัวเองถึงคราวต้องตายเสียแล้ว
นางเงือกจำใจที่จะต้องแบกพระอภัยมณีขึ้นหลังด้วยความเศร้าสร้อย แล้วมาพระ
อภัยมณีหนีต่อไป
ฝ่ายสินสมุทรมองเห็นนางยักษ์ก็นึกสงสัยจะเป็นแม่ก็ไม่ หน้าใช่ด้วยความเคย
เห็นหน้าแม่แต่เฉพาะตอนแปลงกายเป็นสาวซึ่งตัดสินใจ ว่ามาขวางกลางน้ำร้อง
ถามนางผีเสื้อตัวดำเป็นสัตว์บกหรือสัตว์น้ำกันแน่ว่ายน้ำตามตนมาจากประสงค์
สิ่งใด
Part 4
นางผีเสื้อสมุทรได้ยินที่สินสมุทรพูดก็รู้สึกน้อยใจแล้วบอกสินสมุทรว่านี่ไม่ใช่ยักษ์
มานะลูก คือแม่ของเจ้าเมื่ออยู่ในถ้ำแม่ไม่ได้แปลงกายเมื่อออกเดินทางจึงต้อง
แปลงกายตนเองรูปร่างจึงผิดไปจากเดิมไหนพ่อเจ้าล่ะแม่ไม่เห็นเลยอย่ามัวแต่
เล่นน้ำนะกลับไปอยู่ในถ้ำเถอะจากตั้งหกวันแม่ขออุ้มหน่อยได้ไหมสินสมุทร
ได้ยินเสียงจึงมั่นใจว่านั่นน่ะเป็นแม่ของตนเมื่อเห็นแม่ ของตนยั่งรู้สักน่าสมเพช
คล้ายกับเปรตดูอย่างไรก็ไม่มีรา ท่าทางก็ดูหยาบช้า คงเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่พ่อ
ต้องจากแม่สินสมุทรจึงได้ตัดสินใจบอกแม่เพื่อไม่ให้ตามพ่อไปได้ว่าลูกไม่เชื่อว่า
เป็นแม่จะจับกินเป็นอาหารเสียหากเป็นแม่จริงได้โปรดอย่าตามมาอีกเลย เพราะ
แม่เป็นยักษ์อาศัยอยู่ในถ้ำกับน้ำแต่พ่อนั้นทุกข์ทรมานที่ต้องอยู่ที่นี่เพราะพ่อเคย
อยู่เมืองสุขสบายและพ่อคิดถึงญาติพี่น้องยิ่งเห็นแม่ตามมาพ่อก็ต้องแอบแม่
เนื่องจากกลัวแม่ข้าลูกจึงว่ายน้ำอยู่คนเดียวที่ได้หนีออกมานี้แม่อย่าโกรธเลยได้
โปรดปล่อยเราเถิดลูกจะขอไปท่องเที่ยวอย่างที่พ่อแค่ปีเดียวหากเห็นญาติพี่น้องสุข
สบายจะชวนพ่อกลับมาหาแม่อย่างแน่นอนนางผีเสื้อสมุทรไม่เชื่อคิดว่าสินสมุทร
โกหกจึงแกล้งหลอกตนนางผีเสื้อพูดว่าถ้ารู้ตั้งแต่แรกจะไม่เหี่ยวตามหาแล้วจะไม่
โกรธ แขนแม้แต่น้อยพ่อจะไปไหนแม่ก็ไปส่งไหนล่ะศรีสมุทรพ่ออยู่ไหนแม่ขอ
คุยกับพ่อหน่อยจากนั้นก็ไป

ページ10:

สินสมุทรบอกแม่ว่าท่านกลับไปอยู่ในถ้ำที่สุขสบายเถิดาบอกพ่อพ่อก็ไม่ออก
มาหรอกเพราะพ่อกลัวแม่มากแม่อย่าทรมานพ่อเลยอีกไม่นานพ่อก็คงกลับไป
ผีเสื้อสมุทรโกรธแค้นลูกของตนช่างมาหลอกกันไม่ว่าจะพูดดี อย่างไรก็ไม่ฟัง
แล้วจะจับไว้ให้พาหาพ่อแล้วหักคอให้ตายในตอนหลังเจ้าเด็กเกเรคิดว่าไม่รู้
เรื่องทํามาพูดเอาเปรียบให้พ่อหนีไปแล้วมาพูดต่อความยาวถ้าไม่บอก จะถาม
พร้อมกับตีพื้นดังโครมครามไล่ตามแล้วก็ตี สินสมุทรก็หนีล่อให้แม่ไปทางโน้น
เล่นไล่กันเมื่อถึงภูเขาลูกหนึ่งศรีสมุทรว่ายน้ำรัฐเฉวียนขึ้นมาบนหาดทรายแล้ว
ทางนี้ เพื่อรอให้พ่อไปให้ช่างผีเสื้อสมุทร ไปโดนแต่คลื่นสับสนวุ่นวายเหมือน
วิ่งรอบภูเขาเมื่อเห็นเมตตาไม่ทันแล้วก็แก้ลงน้ำเดินเพื่อตามพ่อไปฝ่ายผีเสื้อ
สมุทรคิดว่าสินสมุทรขึ้นไปบนภูเขาด้วย คิดว่าพระอภัยมณีจะไปซ่อนนางยักษ์ยิ่ง
หายิ่งโกรธทุกก้อนศิลาแต่ก็ไม่เจอนางยักษ์จึงลุกขึ้นแล้วโยกภูเขาจน สั่นหวั่น
ไหวร้องเรียกหาก็ไม่พบจนดึกดื่นค่ำคืนจงรู้ว่าสินสมุทรโกหกนางยักษ์จึงได้
เวทมนตร์ทำพิธีเปิดดวงตาตนก็รู้ว่าพระอภัยมณีได้หนีไปไกลแล้วสินสมุทรได้
ว่ายน้ำทั้งคืนจนถึงเช้าเห็นเหงือกตายายอ่อนกำลัง บอกว่าให้หนีไปก่อนแล้ว
นางยักษ์ไล่มาใกล้แล้ว หลังจากนั้นนางยักษ์มาถึงจึงบอกให้สินสมุทรหลบแม่
จะฆ่ามันนางยักษ์ตะคอกถามเงือกว่าทำไมมึงพาผัวจากกูไปแล้วตอนนี้พระอภัย
มณีอยู่ที่ไหนถ้าไม่บอกจะควักตาออกมากินเรื่องตายายคิดว่าวันนี้ไม่มีทางรอดจึง
บอกนางเงือกด้วยกลอุบายว่าพระอภัยมณีอยู่บนเขา ข้าจะพาไปจับถ้าข้าผิดคำ
สัญญาขายอมตายนางเงือกเชื่อในสิ่งที่เลือกพูดเลือกก็พูดร่าพันธุ์หล่อผีเสื้อ
สมุทรจนถึงครึ่งวันนางผีเสื้อรู้ทันจึงบอกว่ามึงตอแหลแกล้งจะให้คูหาผัว โมโห
มากจับขาแขนเงือกเคี้ยวกินทั้งคู่แล้วออกเดินทาง
ฝ่ายสินสมุทรว่ายน้ำตามพระภัยมณีทันจึงเล่าความจริงให้พระอภัยมณีฟังแล้ว
เกิดความสบายใจพระพระมณีเห็นเขาขวางอยู่กลางน้ำจึงทำนั้นว่าเขาตรงหน้า
คือเกาะอะไรนั่นคือเกาะแก้วพิสดารพระอภัยมณีฟังแล้วก็รู้สึกดีคิดว่าเรารอด
ตายแล้วพระภัยมณีบอกสินสมุทรว่าทางโน้นคือกุฎิพระฤาษีสินสมุทรเห็นว่าก็
°
ทําท่าคำนับ

ページ11:

Part 5
ฝ่ายฤาษีที่อยู่อยู่บนภูเขากับชาวคนที่เรือแตกเป็น 100 คนและคอยดูแลรับ
ใช้ฤาษีช่วงบ่ายมีเสียงขึ้นดังมากที่หน้าภูเขาสีจึงจบยังแล้วบอกลูกศิษย์ว่าวันนี้
จะมีชายมียศถาบรรดาศักดิ์มาหาและมีผีเสื้อสมุทรตามมาข้าจะออกไปดูที่
ชายหาดและไล่นางผีเสื้อสมุทรให้กลับไปพอพูดจบฤๅษีข้อความไม้เท้าไปกับ
ลูกศิษย์ที่ชายหาดเห็นมนุษย์อยู่ไกลๆพร้อมผีเสื้อสมุทรที่คอยตามมา พระอภัย
มณีเห็นนางผีเสื้อสมุทรก็เกิดความกลัวผีเสื้อสมุทรกระโจนเข้าใส่ผ้ามณีแต่ก็
จ็บไม่ถูกฤๅษีออกมายืนหน้าพระอภัยมณีผีเสื้อสมุทรกลัวจนตัวสั่นพระอภัยมณี
กับสินสมุทรช่วยลากนางเงือกขึ้นมาบนฝั่งแล้วกราบขอให้พระฤๅษีช่วยพระ
ฤๅษีผู้มีจิตเมตตาสงสารจึงเอ่ยคำว่า" ถ้าหลบหนีมาหาเราเราจึงมาช่วยแต่เรา
ยังไม่ทราบว่าเรื่องเป็นเช่นไร" พระพระอภัยมณีจึงเล่าความหลังให้พระโยคีฟัง
และขอให้ตนกับลูกชายอยู่รับใช้ฤๅษีไปจนตายขอให้ฤๅษีช่วยป้องกันภัยขอ
ให้หยุดพักอย่างสบายด้วยเถิดโยคีได้บอกว่าให้อยู่ตามสบายเลยไม่ต้องห่วง
พวกยักษ์และภูตผีปีศาจเมื่อถูกทรายที่ชายหาดซึ่งได้ปลุกเสกไว้ก็จะตายฝ่าย
นางผีเสื้อสมุทรโกรธมากจึงตะโกนถามสามีว่าทำไมไปหลบซ่อนตัวเชิญออก
มาหาน้องอนิจจาเอ๋ยเคยอยู่เป็นคู่รักกันมาจนมีลูกด้วยกัน ตลอดเวลาไม่เคย
ทําอะไรให้เลยอยู่ดีดีหนีเมียมาทําไมรู้ไหมว่ามันทำให้น้องเสียใจนักหนาจึง
อุตส่าห์พยายามติดตามจะมาขอเป็นข้าพระบาทตลอดไปพระภัยมณีจะไปไหน
ก็จะขอตามไปด้วยเพื่อนตายอย่าบอกตัดทอนความรักน้องนักเลยเพราะพระ
มณีได้ยินน้ำตาไหลแล้วบอกนางผีเสื้อสมุทรว่าน้องไม่เคยเห็นใจพี่เลยที่
คิดถึงพี่น้องของพี่ทีกันมาตั้งนานไม่เคยส่งข่าวคราวให้รู้เลยว่า เป็นตาร้ายดี
อย่างไรพี่จึงหนีออกมาทำให้น้องโกรธยกโทษให้พี่เถอะนะถ้าพี่พาน้องไปพบ
ญาติพี่ น้องพี่ได้ที่จะพาไปแล้วแต่นี่เราต่างกันที่เป็นมนุษย์เราจึงไปด้วยกันไม่
ไ น้องกลับไปอยู่ที่ของน้องรักษาศีลค่าสัตว์ตัดชีวิตน้องตายไปจะได้ไปอยู่บน
สวรรค์ถ้าชาติหน้าเจอกันก็อย่าให้แคล้วคลาดกันส่วนลูกที่จะเอาไปเลี้ยงดูเอง
น้องอย่าโกรธไปเลย

ページ12:

นางผีเสื้อสมุทรพูดกับพระภัยมณีว่าถ้าพี่กับลูกทั้งน้องน้องจะอยู่ได้อย่างไรถ้า
อย่างนั้นน้องไม่ขออยู่ขอตายดีกว่าพระพระมณีลงมาหาน้องเถิดน้องจะให้มนต์
วิเศษกับพี่ แล้ว มาลูกมาด้วยน้องจะขอลาลูกรักอีกสักครั้ง สินสมุทรเห็น
หน้าแม่แล้วน้ำตาใหลแล้วบอกแม่ว่าไม่กล้าเข้าใกล้เมื่อวานตีข้าระบมทั้งตัว
เหมือนกระดูกจะหักลูกก็รู้อยู่ว่าแม่รักแต่ไม่เคยลืมบุญคุณแม่เลยถึงลูกไม่
ได้อยู่กับแม่ก็ยังคิดถึงแม่เหมือนเดิม าลูกทําธุระเสร็จลูกลูกจะกลับมาหาแม่
แม่อย่าโมโหลูกกอยากให้แม่กลับไปนอนในถ้ำาสบายใจเถอะฝ่ายฤาษี
เทศนานางยักษ์สอนนางยักษ์ว่าอย่าจองเวรจองกรรมลูกผัวเลยที่เกิด เรื่อง
วุ่นวายทั้งหมดก็เป็นเพราะเคราะห์กรรมทั้งนั้นที่พวกเจ้าไม่ได้ครองรักกันก็
เป็นเพราะท่าบุญมาด้วยกันแค่นี้ อย่าคิดโกรธแค้นกันเลยเมื่อตายไปจะไม่ดี
แก่ตัวเองถ้ายับยั้งชั่งใจได้ตายไปจะได้ขึ้นสวรรค์นั่งผีเสื้อสมุทรฟังฤาษีแล้ว
รู้สึกโกรธมากตะโกนว่าฤาษีว่า ตั้งซ่อมสุมผู้คนจะมีศีลได้อย่างไรเป็นฤๅษีขึ้
โกงหนีราชการมาไม่อยู่ในศีลสัตว์มาขัดขวางไม่เข้าเรื่อง เขาว่าระหว่างผัวเมีย
กับแม่ลูก มาเลือกอะไรกับเขาด้วยแหมมาทําเป็นสั่งสอนยังขัดขืนแยกเอา
ผัวกูไปก็จะไม่รามอแน่จะตอแยไปเรื่อยผีเสื้อสมุทรชี้หน้าด่าว่าเงือกมาทำ
เป็นซบคว ตอแหลพอเห็นผัวกูก็แกล้งทําเป็นยักษ์ถ้ารู้เอาไว้ซะด้วยว่าพ่อแม่
ของมังเค้าไปอยู่ในท้องกูแล้วมาทำเป็นประจบแย่งผัวกูระวังตัวให้ดี ให้ดี
เถอะนางยักษ์เขี้ยวคำรามเสียงดังก้องลูกตาโตฤาษีชี้หน้าด่าผีเสื้อสมุทรว่า
น้อยแน่มึงมาพูดจาเหลวไหลวุ่นวายอีตายโหงเพราะเพราะหลงผิด มัวเมาจึง
เฝ้าแต่โวยวายมิงมาด่ากูมึงจะตกนรกเองสียักษ์ตาโตโมโหมากรูปร่างไม่
สวยฝากเปราะเพราะร้ายพูดจาไม่เหมาะสมดูดูสินมสองข้างของมึงอย่างกับ
กระโปรงดูโด่งเต็งตัวของเอ็งเค้าละอาเพราะไม่น่าชม จึงได้หนีมาอาศัยกับ ที่
นี่กูไม่รู้เห็นกับเขาด้วยมาหาว่ากูผิดศีลเอาเถอะกูจะสมน้ำหน้าให้สาแก่ใจ
แล้วเสกทรายขว้างไปกลางคลื่นเสียงดังเหมือนลูกปืนยิงยักษ์ให้ตายหน้า
ผีเสื้อสมุทรหวาดกลัวจนตัวสั่นจึงรีบลงไปในทะเล

ページ13:

ความหมายโดยนัย
ดาว หมายถึง
เพชร หมายถึง
เปรี้ยว หมายถึง
เก๊าอี้ หมายถึง
หูเบา หมายถึง
นกขมิ้น หมายถึง
หิน หมายถึง
กล้วย หมายถึง
เด็ด หมายถึง
อาบนำร้อน หมายถึง
ไก่อ่อน หมายถึง
คันปาก หมายถึง
ไฟเขียว หมายถึง
งูเห่า หมายถึง
ยกเมฆ หมายถึง
0

ページ14:

"การเขียนย่อความ"
ความหมายของการย่อความ
การย่อความ คือ การสรุปใจความสำคัญของเรื่องที่ได้อ่านหรือฟังจากนั้นนำสาระ
สำคัญมาเรียบเรียงใหม่โดยเป็นสำนวนของผู้ย่อให้กระชับเข้าใจได้ใจความที่ถูก
ต้องแล้วครบถ้วนสมบูรณ์
ย่อความประกอบด้วยความสำคัญ 2 ส่วนคือ
ส่วนที่ 1 คือ ย่อความจากร้อยแก้วคือการย่อความเรียง เช่น นิทาน ตำนาน
ประวัติ ประกาศ โอวาท
ส่วนที่ 2 คือ การย่อความจากบทร้อยกรองคือการย่อความจากบทประพันธ์
ประเภท โครง กาพย์ ร่าย กลอน ฉันท์ แล้วไม่คงรูปประพันธ์เดิม
หลักการย่อความ
1.อ่านเรื่องที่ย่อให้จบอย่างน้อยสองครั้ง
2.จับใจความสำคัญแต่ละย่อหน้า
3.นำใจความสำคัญมาเรียบเรียงใหม่โดยใช้เป็นสำนวนของผู้ย่อ
• ใช้ถ้อยคำที่เข้าใจง่าย กระทัดรัด ได้ใจความ
• ใช้สรรพนามบุรุษที่3 หรือใช้ชื่อในเรื่องนั้นโดย
ไม่ใช้คำสรรพนามบุรุษที่ 1และบุรุษที่ 2
• ข้อความในเครื่องหมาย(")ให้เรียบเรียงเป็นเรื่องเล่า
และไม่ใช้อักษรย่อในข้อความ เช่น พ.ศ ร.ร.
•ถ้าเรื่องย่อมีคำราชาศัพท์ให้คงคำราชาศัพท์ไว้
4.ถ้าเรื่องย่อเป็นบทร้อยกรองต้องถอดคำประพันธ์แล้วย่อเป็นร้อยแก้ว
5. ใจความที่ย่อต้องมีชื่อเรื่องถ้าไม่มีชื่อเรื่องยอ่อต้องตั้งชื่อเรื่องเอง
6.การเขียนย่อความประกอบด้วย2ส่วนคือ ส่วนที่1การขึ้นต้นการย่อความมีจุด
ประสงค์เพื่อให้ทราบแหล่งที่มาของเรื่องนั้นนั้นส่วนที่2คือส่วนเนื้อหาย่อความ
ซึ่งต้องย่อหน้าเดียวเท่านั้น

ページ15:

เออย่าง
แนวๆ
ที่
พ
การย่อความสารคดีทางวิชาการ
ด้านที่ 1
สารคดีเรื่องโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ของเมืองเล็ก ของคริส แคร์รอลล์ จากเนชั่นแนล
ห 1 จีโอกราฟฟิก ฉบับภาษาไทย ฉบับเดือนธันวาคม ๒๕๕๓ หน้า ๒๖ - ๒๘ ความว่า
มา (ส่วนที่ 2 โรงไฟฟ้านิวเคลียร์มีขนาดใหญ่ต้นทุนในการสร้างสูง ส่วนเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์
ขนาดเล็กจะมีราคาถูกและปลอดภัยกว่า แต่ยังมีปัญหาที่เหมือนกันคือเรื่องกากนิวเคลียร์
ที่ต้องจัดการต่อไป ปัจจุบันมีเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างจำนวน
๕๖ เครื่อง แต่ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการใช้ไฟฟ้าของโลก เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์
-ขนาดเล็กจึงเป็นทางเลือกใหม่
เนค
ห

ページ16:

โครงสร้างของย่อความ
โครงสร้างของย่อความขึ้นอยู่กับประเภทของเรื่องที่น่ามาย่อโดยทั่วไปจะเริ่มต้น
ด้วยส่วนที่ขึ้นตันบอกแหล่งที่มาของเรื่องเพื่อความสะดวกในการอ่านและราย
ละเอียดเพิ่มเติมจากตันฉบับและย่อหน้าต่อไปเพื่อสาระหรือเรื่องที่นำมาย่อ
Ex. เรื่องย่อที่เป็นความร้อยแก้ว เช่น นิยาย นิทาน ตำนาน ประวัติ
บอกประเภท ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง ที่มา หน้าไหนของหนังสือ ดังนี้
จาก.
นิทาน..
ของ...
หน้
ความว่า

ページ17:

การเขียนจดหมาย
การเขียนจดหมายกิจธุระ
จดหมายกิจธุระเป็นจดหมายที่เขียนติดต่อระหว่างบุคคลหรือองค์กร
ต่างๆเช่นห้างสรรพสินค้าบริษัทสมาคมเพื่อติดต่อกิจธุระสั่งซื้อของ
สมัครงานเชิญวิทยากรเชิญไปทัศนศึกษา เป็นต้น
ขั้นตอนการเขียนจดหมายกิจธุระ
1. หัวจดหมาย คือชื่อของหน่วยงานหรือองค์กรที่เป็นตันสังกัดของผู้ออกจดหมาย
และที่อยู่จะเขียนไว้บนมุมขวาและอยู่ในบรรทัดเดียวกับลำดับของจดหมาย
2. ลำดับของจดหมาย ใช้คำว่า"ที่" ตามด้วยเลขบอกลำดับของจดหมายและ
ปีพ.ศ. มีเครื่องหมาย(/) คั่นกลางจะอยู่ทางด้านซ้าย
านซ้ายบนของจดหมาย
3. วัน เดือน ปี ที่ออกหนังสือ ให้ลง ชื่อเต็มของเดือน และตัวเลขพุทธศักราช
เริ่มเขียนจากกลางกลางไปทางด้านขวาของกระดาษ
4. เรื่อง บอกว่าวัตถุประสงค์ของการออกจดหมายฉบับนี้เป็นประโยค สิน
กระทัดรัด เช่น ขอความอนุเคราะห์ ขอเชิญเป็นวิทยากร
5. คํา นต้น จดหมาย จธุระ" เรียม" ตามด้วยชื่อนามสกุลหรือตำาแหน่งของผู้รับ
เช่น ผู้อ้านวยการโรงเรียน เตรียมอุดม กษา
6. สั่งที่ส่งมาด้วย ให้ระบุเป็นเอกสารใดที่ส่งมายังผู้รับ เช่น รายงานการประชุม
กำหนดจัดงาน “คริสต์มาส"
7. ข้อความเนื้อหาสาระมีสองย่อหน้าเป็นอย่างน้อยย่อหน้าแรกบอกสาเหตุที่
ต้องเขียนจดหมายย่อหน้าที่สองบอกว่าวัตถุประสงค์ของจดหมาย
8. คำลงท้ายใช้คำว่า" ขอแสดงความนับถือ" อยู่ตำแหน่งตรงกับวันที่
9. ลายมือชื่อ ต้องเป็นลายมือชื่อจริงของผู้ลงชื่อ
10. ชื่อเต็มของผู้เขียนจดหมายอยู่ในวงเล็บ เช่น นายวรเกียรติ เกษมสกดิ์)

ページ18:

11. ตำแหน่งของผู้เขียนจดหมายถ้าผู้เขียนจดหมายเป็นผู้ที่มีตำแหน่งรับผิด
ชอบ เช่น ประธานชมรมอุทยานแห่งชาติภาษาอังกฤษ
12. ท้ายจดหมาย
• จดหมายที่ออกในนามของชมรมหรือชุมนุมต้องลงลายมือชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา
ชมรม
• หมายเลขโทรศัพท์ของผู้เขียนจดหมายหรือหน่วยงาน
• หากมีสารที่อยู่ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ควรระบุ
• รวมถึงอีเมลถ้ามี
2.ลำาดับของจดหมาย
•ns oa/babe
๕ กรกฎาคม ๒๕๖๗
ชมรมกษาไทย
โรงเรีย
1.หัวจดหมาย
3.วัน เดือน ปี
4.เรื่อง
5.คำขึ้นต้น
6.สิ่งที่ส่งมาด้วย
เรื่อง ขอเชิญเป็นวิทยากร
เรียน
สิ่งที่ส่งมาด้วย กําหนดการจัดงาน ติวภาษาไทย ประจำปี ๒๕๖๗
เนื่องด้วยชมรมภาษาไทยโรงเรียนจะจัดงาน ติวภาษาไทย ทําอย่างไรให้เต็ม
ในวันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๖๗ ให้แก่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ จํานวน ๔๒๐ คน เวลา ๐๙.๐๐ - ๑๖.๐๐ น.
ณ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้นักเรียนโรงเรียนได้
คะแนนสอบวิชาภาษาไทยดีขึ้นและสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการสอบรอบต่างๆ จึงเรียนมาเพื่อขอเชิญท่าน
มาเป็นวิทยากรบรรยาย
จึงเรียนมาเพื่อขอเชิญท่านมาเป็นวิทยากรบรรยายตามวันเวลาและสถานที่ข้างต้นและ
ขอขอบพระคุณอย่างสูงมา ณ โอกาสนี้
ขอแสดงความนับถือ
ประธานชมรมภาษาไทย
7.เนื้อหา
ย่อหน้าแรก สาเหตุ
ย่อหน้าที่สอง วัตถุประสงค์
8.คําลงท้าย
9.ลายมือชื่อ
—10.ชื่อเต็มผู้เขียน
11.ตำแหน่งงผู้เขียน
นางสา
12.ท้ายจดหมาย
ครูที่ปรึกษาชมรมภาษาไทย
โทร.
โทรสาร
Email:

ページ19:

.
การเขียนคำขวัญ
คําขวัญ คือ ถ้อยคํา เขียนขึ้นเพื่อจูงใจผู้รับสารให้เกิดข้อคิดหรือ
เป็นเครื่องเตือนใจให้ปฏิบัติตาม
แนวทางการเขียนคำขวัญ
คำขวัญที่ดีต้องเป็นข้อความที่ไม่ยาวมากมีความไพเราะมีพลังในการโน้ม
น้าวใจผู้อื่นครอบคลุมเป้าหมายที่กําหนดไว้อย่างชัดเจน
“กําหนดจุดมุ่งหมายว่าจะสื่อสารเรื่องใด
กําหนดกลุ่มเป้าหมายหรือผู้รับสารให้ชัดเจน
•เรียบเรียงข้อความที่เขียนในลักษณะร้อยแก้ว
• เรียบเรียงข้อความร้อยแก้วที่ร่างไว้
ตรวจทานนำ คำขวัญมาตรวจทานพิจารณาการใช้คำ
ให้ถูกต้อง
ลักษณะของคำขวัญที่ดี
คือคําขวัญที่กระทบใจผู้รับสารทำให้ผู้รับสารสนใจและจดจํานําขวัญนั้นได้ทันที
1.เป็นถ้อยคําที่สั้นกระทัดรัดมีความหมายลึกซึ้งโดยใช้คำาแต่2 คำขึ้น
ไปไม่เกิน16คำ แบ่งเป็นวรรคได้1-4 วรรค
2. เขียนให้ตรงจุดมุ่งหมายคือการแสดงความคิดเห็นในเรื่องใดเรื่อง
หนึ่งอย่างชัดเจน
3.จัดแบ่งจังหวะทำให้เหมาะสม
4.เล่นคำทางด้านเสียงสัมผัสและการซ้ำคำช่วยให้จดจำได้
5. เป็นคําตักเตือนให้ปฏิบัติในทางที่ดี
ตักเตือน
จุดมุ่งหมายอุดมคติ
เช่น รักชีวิตอย่าลองคิดยาเสพติด,กาชาดบรรเทาทุกข์เพื่อความสุขของปวงประชาชน,
อ่านหนังสือวันละหน้า เพิ่มคุณค่าแก่ชีวิต โน้มน้าว

ページ20:

การเขียนโฆษณา
การเผยแพร่หนังสือสู่สาธารณะชนเพื่อโน้มน้าว ประเภทหนึ่งจูงใจเพื่อประโยชน์
ในการค้าขายสินค้าและบริการบริการให้ผู้รับสารสะดุดตาจดจำสินค้า
แนวทางการเขียนโฆษณา
-ต้องเขียนให้มีความชัดเจนเข้าใจง่าย
-ต้องเขียนให้มีความเหมาะสม กับกลุ่มเป้าหมาย
-ให้มีความกะทัดรัดไม่ เยิ่นเย้อ
-ให้ผู้ฟังหรือผู้อ่านรู้สึกว่าผู้เขียนกำลังสื่อสารกับเขา
-ผู้อ่านเกิดความต้องการที่จะซื้อสินค้าและบริการ
ส่วนประกอบของโฆษณา
เนื้อหานำเสนอให้มีความดีพิเศษของสินค้าและบริการ
เช่น ยาหม่องทา ทั้งทาทั้ง ในตลับเดียวกัน
โอลิมปิก ทางสบาย สู่ชัยชนะ
รูปแบบการนำเสนอ
• แบบเจาะจงกลุ่ม
0
การนำเสนอสินค้าหรือประโยชน์ของสินค้าว่ามีข้อดีอย่างไร
ใช้ถ้อยคำที่สั้นกระชับรัดกุมเพื่อสะดวกในการจดจำ
• ใช้รูปภาพหรือภาพที่เคลื่อนไหว
ภาษา คือการนำคำ มาใช้ได้กระชัปใช้คำน้อยกินความมากจำง่ายใช้
ข้อความวลีสันสั้นจุดมุ่งหมายเพื่อให้ผู้รับสารรับรู้ได้อย่างรวดเร็ว
การโน้มน้าวใจมีหลายวิธีเช่นการอ้างอิงถึงบุคคลดาราหรือบุคคลที่มีชื่อเสียง
เป็นที่ยอมรับและรู้จักดีกันในสังคมจึงได้รับความ สนใจเป็นพิเศษ

ページ21:

การตึงดูดความสนใจเป็นส่วนของโฆษณาที่ทําให้ผู้พบเห็นเกิดความสนใจ
เช่น ทำไมยาสีฟันเหมือนกันแต่เห็นคุณค่าไม่เหมือนกัน
หายห่วงเรื่องฝัาบนหน้าได้แล้วคูณสาวสาว